ลัวะ นับเป็นกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่ตำนานเมืองทางเหนือกล่าวถึงมากที่สุดในฐานะเป็นชนกลุ่มดั้งเดิมที่อาศัยอยู่โดยทั่วไปในแหลมอินโดจีนจนถึงลุ่มแม่น้ำคง(สาละวิน) แม่น้ำเขินในเชียงตุง
          ตำนานจามเทวีวงศ์ กล่าวถึงลัวะที่อาศัยอยู่ในล้านนามานานแล้ว ดำรงตนตามวิถีธรรมชาติในเมืองเชียงใหม่ ชาวลัวะอาศัยอยู่บริเวณเชิงดอยสุเทพและเวียงเจ็ดลิน ผู้ปกครองคนสุดท้ายชื่อ ขุนวิลังคะ

การแต่งกายของลัวะ
          การทอผ้าของชาวลัวะมีหลายประเภทตั้งแต่ ผ้าห่ม ผ้านุ่ง ผ้าเคียนหัว ย่าม ผ้าปกศพ ล้วนแล้วแต่จะต้องเตรียมไว้ใช้ในชีวิตประจำวัน ลักษณะเด่นของการต่อผืนผ้าด้วยเส้นด้ายสีต่าง ๆ เย็บสลับสีอย่างประณีตจนเป็นส่วนหนึ่งของการตกแต่ง ผู้หญิงลัวะสวมเสื้อขาวแขนสั้น ส่วนผ้านุ่งมีพื้นเป็นสีดำ และมีลายผ้าเป็นแถบยาวแนวนอนคั่นตลอดผืนผ้า สำหรับพิธีแต่งงานจะแต่งชุดสีดำ ส่วนงานศพนั้นจะต้องสวมเสื้อสีดำทับลงบนเสื้อขาว
ผู้ชายลัวะสวมเสื้อแขนยาวสีขาว จากใยฝ้าย นุ่งกางเกงลักษณะเดียวกับกางเกงขาก๊วยสีขาว เหน็บมีดด้ามงาช้าง โผกศรีษะด้วยผ้าสีแดงหรือชมพู กรณีชุดแต่งงานจะพ้นเอวด้วยผ้าทอสีขาว (กะชี)

พิธีกรรมความเชื่อ
          ชาวลัวะชอบพึ่งพาธรรมชาติ การเริ่มต้นทำการเกษตร ถือเป็นการเริ่มต้นปีใหม่ การทำพิธีก็มีการเสี่ยงทายโดยยึดผีเป็นหลัก ดังนั้นจึงมีการเซ่นไหว้ผีอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็นผีภายนอกหรือผีในหมู่บ้าน เช่น การเลี้ยงผีบรรพบุรุษ พิธีเลี้ยงผีไร่ พิธีเลี้ยงผีฝาย พิธีเลี้ยงผีป่าผีเขา พิธีเลี้ยงผีฟ้าผ่า พิธีส่งเคราะห์ เป็นต้น ในปัจจุบันชาวลัวะก็ยังคงปฏิบัติตามความเชื่อดั้งเดิมที่สืบต่อกันมา