ภาษาและวรรณกรรมล้านนา
          ภาษาล้านนา หรือ คำเมือง เป็นภาษาที่ใช้สื่อสารในสังคมร่วมวัฒนธรรมของผู้คนในเขตภาคเหนือของไทย มีภาษาเขียนเรียกว่า ตัวเมือง อักษรธรรม อักษรไทยยวนรับอิทธิพลมาจากอักษรเฟนิเชียน ซึ่งกลายไปสู่อักษรพราหม์ประมาณ พ.ศ.300 ปรับตัวเป็นอักษรปัลลวะประมาณ พ.ศ.1100 เป็นต้นเค้าของอักษรขอมและมอญโบราณ ซึ่งใช้ในอาณาจักรหริภุญไชยและเชียงใหม่ ตั้งแต่สมัยพญามังราย (1839-1860) นอกจากนี้ยังรับอิทธิพลจากอักษรสุโขทัยที่เรียกวา อักษรฝักขาม และพัฒนามาเป็นอักษรไทยนิเทศ หรือ อักษรขอมเมือง อักษรที่ใช้ในล้านนาจึงมี 3 แบบ คือ
          1. อักษรธรรมล้านนา หรือ ตัวเมือง
          2. อักษรฝักขวาง
          3. อักษรไทยนิเทศ หรือ อักษรขอมเมือง
วรรณกรรมเป็นมรดกทางวัฒนธรรม เป็นการเรียงร้อยเรื่องราวผ่านวิถีชีวิตของผู้คนในชุมชน คามเชื่อ ความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ภายในกรอบของประเพณีและวัฒนธรรมของชุมชน
ประเภทของวรรณกรรมล้านนา ได้แก่
วรรณกรรมมุขปาฐะ เช่น เพลงเด็ก เพลงชาวบ้าน โวหารรักของหนุ่มสาว ภาษิต นิทานชาวบ้าน คำพร ปริศนาคำทาย
วรรณกรรมลายลักษณ์ เช่น วรรณกรรมบาลี ชาดก ตำนานประวัติ กฏหมาย กวีนิพนธ์ คำสอน คร่าว จ๊อย ซอ โคลง กาพย์ คำร่ำและร่าย เป็นต้น